Aangekomen - gevangen genomen

Verdorie. Er is helemaal geen Club Street aan de rechterkant. Ik keek nogmaals op de wegbeschrijving, maar had het niet verkeerd gelezen. Mijn Zuid Afrikaanse collega had tot nu toe nochtans een prachtige beschrijving gegeven van de luchthaven naar het kantoor in Johannesburg. Ik was die ochtend geland en had een huurauto genomen.

Aan meer dan een euro per minuut belde ik haar dan maar op met mijn Belgische gsm. Dat besefte zij blijkbaar niet zo goed toen ze eerst uitvoerig de tijd nam om me welkom te heten. Ik was beleefd en wachtte mijn beurt af vooraleer ik haar vroeg om me even op de juiste weg te helpen. Het probleem was al vlug uitgeklaard en 20 minuten later parkeerde ik voor de deur van het kantoor.

Zij het dan wel met bezwete handen. Ik had ooit al aan de linkerkant van de weg gereden in Engeland, maar dat was op bekend terrein en met een Belgische wagen. Hier had ik onmiddellijk een vuurdoop met een wagen waarvan het stuur aan de rechterkant zat en met een traject van 45 minuten, vaag beschreven in een email en zonder plannetje.

Het was een zonnige dag in april en alhoewel het winter aan het worden was in Zuid Afrika, merkte ik daar in mijn t-shirt helemaal niks van. Ik begroette de collega’s, die ik al eerder had ontmoet, hartelijk en kreeg mijn bureau toegewezen, plus de sleutelbos van het kantoor.

Een van de collega’s nam me mee naar het guest house waar ik zou verblijven. Ik bleek een kamer te hebben in een groot huis van een familie met twee kinderen. Daar kreeg ik meteen, na die van mijn auto en het kantoor, mijn derde sleutelbos in de handen gedrukt. Ik leerde al vlug dat je in Johannesburg het best alles goed beveiligd. Ik neem je even mee langs mijn ochtendroutine om van thuis naar het kantoor te gaan. Met sleutelbos 1 ontsluit ik zowel de voordeur als de ijzeren deur voor de voordeur, die ik beide netjes weer op slot doe langs de buitenkant (iedereen binnen zit dus opgesloten). Met sleutelbos 2 zet ik het alarm van mijn auto af en open ik de koffer, waar ik mijn laptop en tas inzet, die best niet zichtbaar op de passagierszetel achterblijft. Ik open de deur van mijn auto en doe die weer op slot van zodra ik neerzit. Met sleutelbos 1 opnieuw open ik het elektrische hek van op afstand en, de 2 grote honden ontwijkend, rijd ik naar buiten. Ik zwaai nog even naar 1 van onze bewakers van het huis. Luttele seconden nadat ik door het hekken ben, sluit het alweer. Na 500 meter moet ik even stoppen om de bewaker de slagboom te laten openen van de wijk waarin ik woon.

15 kilometer verder draai ik mijn venster open en zwaai de magnetische kaart van sleutelbos 3 voor de de kaartlezer om zo de poort van de parking van ons kantoor open te doen. Onderweg naar boven, zwaai ik die magnetische kaart nog eens om het gebouw binnen te kunnen. Ik zeg vriendelijk goeiedag tegen de bewaker van dienst aan de receptie en neem de lift naar boven. Als ik de eerste ben die ochtend, ontsluit ik ook nog eens voordeur van het kantoor (nog altijd sleutelbos 3) en daarna ook nog eens de lade van mijn bureau.

Om te duiden wat voor een aanpassing dit is voor mij: in Belgie heb ik exact 2 sleutels: 1 voor mijn appartement en 1 voor mijn fiets.

Morgen ga ik de fitness club gaan verkennen. Ik vraag me af of ik dan nog een vierde sleutelbos zal bijkrijgen? Een magnetische kaart om de parking binnen te kunnen? Een sleutel voor mijn kastje? Ik ben het ondertussen toch al gewend, dus kom maar op!