De stad die heel even mn hart wegkaapte
We waren net geland na een vlucht van 2 uren en we reden in onze gehuurde Chevrolet weg van de luchthaven, richting de oceaan. In Johannesburg regende het en was het 10 graden. In Kaapstad scheen de zon volop, wat uitzonderlijk was in de winter, zo bleek de volgende dagen. Ik heb altijd al een zwak gehad voor steden bij de oceaan, maar als dat ook nog eens gepaard gaat met heuvels en bergen die je telkens weer nieuwe fantastische uitzichten bezorgen, dan word ik helemaal euforisch.
Jeremy, mijn collega en ondertussen een goeie vriend, was geboren en getogen in Kaapstad en had er veel zin in om me zijn plekjes te tonen. Hij vroeg me wat ik wou zien die dag en somde alle toeristische plaatsen op waaruit ik kon kiezen. Ik had echter de voorbije maand nog geen enkele keer echt op straat of in de stad gewandeld wegens de onveiligheid in Johannesburg en verlangde naar niks anders dan even de benen te strekken. Hij nam me mee naar de wijngaarden van Constantia, waar we 2 uren in T-shirt tussen de lege wijnranken rondliepen. Het was triviaal als eerste ‘activiteit’ in Kaapstad, maar ik heb er enorm van genoten.
Daarna nam hij me mee naar een restaurant/bar langs het strand, waar ik even niet goed wist of ik nu in Sydney of Miami was. Het had wat weg van allebei. Ik bleef mijn verwondering uitdrukken, totdat het mijzelf begon te vervelen.
We zouden 5 dagen in Kaapstad zijn en elke dag wou ik een hoogtepunt bezoeken. De volgende dag stond ik vroeg op om naar Robbeneiland te gaan, het eiland op 45 minuten met de boot van Kaapstad. De toer van een goede 4 uren begon op een toch wel wat ruwe oceaan. Gedaan met het mooie weer – de volgende drie dagen zouden bewolkt, regenachtig en winderig blijven.
Ik had Mandela zijn biografie gelezen en wou ‘zijn’ gevangenis waar hij een 20-tal jaren had verbleven zeer graag bezoeken. Niettegenstaande de bus Fransen (niks tegen Fransen, ze waren gewoon enorm luid) en de opdringerige Duitse jonge dame (niks tegen Duitsers, ze was gewoon...opdringerig), die alleen reisde en in mij een lotgenoot dacht gevonden te hebben, was het een indrukwekkend bezoek, met een gids die zelf 8 jaren in de gevangenis had doorgebracht als ‘politiek’ gevangene. Ik werd weeral eens kwaad wegens het onrecht dat decennialang de meerderheid van een bevolking geiselde met als symbolisch hoogtepunt de gevangenneming van een aantal kopstukken van de verzetsbeweging, waaronder de –ondertussen- Nobelprijswinnaar Mandela. Een onrecht gesteund door de CIA die Mandela als terrorist beschouwde. De Amerikaanse regering heeft trouwens nooit hun verontschuldigingen aangeboden voor de betrokkenheid bij de arrestatie van Mandela. Some things will never change.
Zaterdag was het hoogtepunt net iets anders dan je zou verwachten. Kaapstad staat bekend als een van de homowereldsteden en dat bewezen ze die avond in de Bronx, voor mij de leukste club waar ik ooit al geweest ben. En dan moet je weten dat ik clubs in Sydney, New York, Miami en een aantal Europese hoofdsteden op mijn palmares staan heb. Leuke sfeer, blank, zwart (en alles daartussen in), man, vrouw, homo, hetero – en iedereen was er gewoon om plezier te hebben. Geen snobby sfeertje, maar allemaal lekker gezellig samen feestje bouwen.
De volgende dag reed ik, met de radio keihard, anderhalf uur langs de oceaan naar Cape Point, net niet het meeste zuidelijke deel van het Afrikaanse continent. De kronkelende slinger land in de oceaan, zeer visueel vanop een van de heuveltoppen waar de vuurtoren staat, gaf je het gevoel dat het land daar definitief op hield. 3000km verder naar het zuiden kondigt de zuidpool pas het eerste volgende stuk land aan.
Toen we op maandagavond terug vertrokken naar Johannesburg, gaf Jeremy op het vliegtuig zijn plaats aan het raam aan mij. Het klinkt allemaal een beetje melig, maar toen de vlucht net na 18u vertrok, met de zon die aan het ondergaan was, en Kaapstad aan het water beneden ons, was ik al plannen aan het maken om terug te komen...
Jeremy, mijn collega en ondertussen een goeie vriend, was geboren en getogen in Kaapstad en had er veel zin in om me zijn plekjes te tonen. Hij vroeg me wat ik wou zien die dag en somde alle toeristische plaatsen op waaruit ik kon kiezen. Ik had echter de voorbije maand nog geen enkele keer echt op straat of in de stad gewandeld wegens de onveiligheid in Johannesburg en verlangde naar niks anders dan even de benen te strekken. Hij nam me mee naar de wijngaarden van Constantia, waar we 2 uren in T-shirt tussen de lege wijnranken rondliepen. Het was triviaal als eerste ‘activiteit’ in Kaapstad, maar ik heb er enorm van genoten.
Daarna nam hij me mee naar een restaurant/bar langs het strand, waar ik even niet goed wist of ik nu in Sydney of Miami was. Het had wat weg van allebei. Ik bleef mijn verwondering uitdrukken, totdat het mijzelf begon te vervelen.
We zouden 5 dagen in Kaapstad zijn en elke dag wou ik een hoogtepunt bezoeken. De volgende dag stond ik vroeg op om naar Robbeneiland te gaan, het eiland op 45 minuten met de boot van Kaapstad. De toer van een goede 4 uren begon op een toch wel wat ruwe oceaan. Gedaan met het mooie weer – de volgende drie dagen zouden bewolkt, regenachtig en winderig blijven.
Ik had Mandela zijn biografie gelezen en wou ‘zijn’ gevangenis waar hij een 20-tal jaren had verbleven zeer graag bezoeken. Niettegenstaande de bus Fransen (niks tegen Fransen, ze waren gewoon enorm luid) en de opdringerige Duitse jonge dame (niks tegen Duitsers, ze was gewoon...opdringerig), die alleen reisde en in mij een lotgenoot dacht gevonden te hebben, was het een indrukwekkend bezoek, met een gids die zelf 8 jaren in de gevangenis had doorgebracht als ‘politiek’ gevangene. Ik werd weeral eens kwaad wegens het onrecht dat decennialang de meerderheid van een bevolking geiselde met als symbolisch hoogtepunt de gevangenneming van een aantal kopstukken van de verzetsbeweging, waaronder de –ondertussen- Nobelprijswinnaar Mandela. Een onrecht gesteund door de CIA die Mandela als terrorist beschouwde. De Amerikaanse regering heeft trouwens nooit hun verontschuldigingen aangeboden voor de betrokkenheid bij de arrestatie van Mandela. Some things will never change.
Zaterdag was het hoogtepunt net iets anders dan je zou verwachten. Kaapstad staat bekend als een van de homowereldsteden en dat bewezen ze die avond in de Bronx, voor mij de leukste club waar ik ooit al geweest ben. En dan moet je weten dat ik clubs in Sydney, New York, Miami en een aantal Europese hoofdsteden op mijn palmares staan heb. Leuke sfeer, blank, zwart (en alles daartussen in), man, vrouw, homo, hetero – en iedereen was er gewoon om plezier te hebben. Geen snobby sfeertje, maar allemaal lekker gezellig samen feestje bouwen.
De volgende dag reed ik, met de radio keihard, anderhalf uur langs de oceaan naar Cape Point, net niet het meeste zuidelijke deel van het Afrikaanse continent. De kronkelende slinger land in de oceaan, zeer visueel vanop een van de heuveltoppen waar de vuurtoren staat, gaf je het gevoel dat het land daar definitief op hield. 3000km verder naar het zuiden kondigt de zuidpool pas het eerste volgende stuk land aan.
Toen we op maandagavond terug vertrokken naar Johannesburg, gaf Jeremy op het vliegtuig zijn plaats aan het raam aan mij. Het klinkt allemaal een beetje melig, maar toen de vlucht net na 18u vertrok, met de zon die aan het ondergaan was, en Kaapstad aan het water beneden ons, was ik al plannen aan het maken om terug te komen...
posted by Paint The World at 12:08 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home