30000 kilometer in de lucht

“Gerecycleerde lucht”, noemde ik het. De dokter begon te lachen en zei dat dat eufimistisch was uitgedrukt, “Een geconcentreerde dosis virussen”, dat is al dichter bij de waarheid. Ik was net terug in Belgie na een goeie 2 maand reizen en had al sinds een paar maanden last van actieve slijmvliezen (wat dan weer een eufimisme is voor een snotvalling). De dokter legde me uit dat ik mijn lichaam nu even rust moest geven. Al dat vliegen, waarbij je in een kleine ruimte zit opgesloten met heleboel mensen is niet gezond voor je lijf.

Hij had gelijk natuurlijk. Ik had 3 weken daarvoor een mastodont vlucht genomen. Toen ik die boekte en het schema op papier bekeek, zag het er nog allemaal te doen uit. Ik zou vanuit Johannesburg naar New York vliegen, over Amsterdam. En een week later het omgekeerde traject. Ik vertrok vrijdagavond met een vlucht van KLM, net voor middernacht. Ik kwam de volgende ochtend rond 10u aan in Amsterdam en had rond 13u mijn aansluitende vlucht naar New York. Wegens het tijdsverschil kwam ik daar in de namiddag aan. 18 uren effectief op een vliegtuig en, alle reistijd inbegrepen, meer dan 24 uren onderweg. 15000 kilometer.

Maar ik was blij weer eens in New York te zijn. Na een dutje, een douche en verse kleren, wandelde ik het hotel uit om samen met Sanjoy, een Bangladeshi vriend, iets te gaan eten bij ons Griekse ‘stam’restaurant op 8th Avenue. Degene die me destijds in New York zijn komen bezoeken, heb ik zeker en vast ook meegenomen naar de ‘Dish’. Grote schotels, niet duur, niet te chic – gewoon gezellig en goed. ‘Vlaamse’ kost, zouden we in Belgie zeggen, maar dan Grieks.

Daarna spraken we af met een aantal andere vrienden. Roxy, de club aan de Hudson rivier, was onze eindbestemming. Rond 2u ’s nachts begon de vlucht (en het tijdsverschil) zijn tol te eisen en wandelde ik terug naar het hotel. Het was warm en New York was nog wakker.

De volgende ochtend – het was zondag – ging ik brunchen bij de Italiaan. Ik las m’n krant, at een zeevruchtensalade en besloot daarna m’n haar te laten knippen bij de Russische kapper op 7th Avenue. 10 dollar (7,5 euro) en je bent er vanaf. Er zat een rij van 6 mensen te wachten, maar met Russische efficientie (?) werd die in een half uurtje weg gewerkt. Helaas spreekt onze, nog altijd te zwaar opgemaakte, Russische kapster, maar 5 woorden. Met m’n handen en de 5 woorden (kort, vooraan, achteraan, lang, chaos) maakte ik duidelijk wat ik precies wou. Ze moest lachen (was dat een goed of slecht teken?) en handelde het ganse boeltje in 5 minuten af. Ik moet zeggen dat ik minder op mijn gemak zit dan bij ‘ons’ tante Sabrien, mijn kapster in Belgie, maar ik zie er toch telkens weer toonbaar uit.

Met een kersverse coupe ging ik bij de Portugees op 27th Street koffie drinken met Mila, mijn Kroatische collega. We wisselden de laatste roddels van het werk uit en besloten daarna nog even te winkelen rond Union Square. Helaas was m’n lievelingswinkel, Diesel, met verbouwingswerken bezig en konden we er voorlopig niet binnen.

Een week later vertrok ik opnieuw naar de luchthaven. KLM ging me weer 18 uren vasthouden in een zetel van 40 cm op 40 cm. Eerst een nachtvlucht van New York naar Amsterdam. Om 6u ’s ochtends aankomen in een overvolle luchthaven. 3 uren later op de lange vlucht naar Johannesburg, helemaal naar beneden onze aardbol. Een volledig boek, 2 kranten en een 2 films later arriveerde ik in Johannesburg. 15000 kilometer. 30000 kilometer in 7 dagen. En ’t was daarna dat die snotvalling weer wat verergerde...