Op de bus van Afrika naar Italie
Het duurde een paar seconden voor ik alle informatie kon verwerken. Staking van Alitalia? 9 uren vast zitten in Milaan luchthaven? Ik had net een uur aangeschoven aan de balie op de luchthaven in Accra, in het West Afrikaanse Ghana. Ik herstelde me vlug en werd meteen de moeilijke klant: was er echt geen vroegere vlucht waar ze me kon opkrijgen? Was er een andere mogelijkheid over Frankfurt, Parijs of Amsterdam? Nope, nada, niks. Ik kon in Milaan nog eens proberen om te zien of de situatie was veranderd, maar voorlopig bleef ik op de namiddagvlucht geboekt.
Mijn vrienden in de luchtvaart die dit lezen lachen nu al en schudden hun hoofd: hoe had ik het ooit durven overwegen om met Alitalia te vliegen? Ok, ik geef jullie gelijk, maar ik kan er nu tenminste over spreken uit ervaring.
Zucht.
Ik kreeg twee instapkaarten, maar op mijn eerste instapkaart van Accra naar Milaan stond geen stoelnummer vermeld. De baliejuffrouw vertelde me dat het vrije zit was. Vrije zit? Daar had ik nog nooit van gehoord. Betekende dit dat ik, net zoals op een bus, gewoon een stoeltje mocht kiezen? Ik zag alle passagiers bij het instappen al vechten voor de goeie plaatsen. Er waren zowaar kippen en veel te veel kleine kinderen in mijn fantasie. Ja, bevestigde ze. Aangezien het vliegtuig eerst via Lagos in Nigeria vloog en de systemen tussen Nigeria en Ghana niet goed met elkaar communiceren, hadden ze niet altijd de juiste informatie in de computer in Ghana en konden ze niet gemakkelijk de stoelen voor de passagiers die daar opstappen aanwijzen. Vandaar: zet u maar waar u een plaatsje vindt.
De vlucht zat helemaal vol, maar ik had wel mijn stek vooraan in economy klasse, met veel beenruimte.
Na een nachtvlucht van 7 uren, kwamen we ’s morgens vroeg aan in Milaan. In Ghana was het een week lang snikheet geweest. In Europa gingen ze gebukt onder een ijzig koude winter. Ik zat 9 uren vast in Milaan en ik was natuurlijk zo stom geweest om mijn jas in mijn bagage in te checken. Ik stond daar in een T shirt en had enkel een lichte trui in mijn handbagage. Ik kon dus niet eens de luchthaven uit zonder een longontsteking op te doen in de bittere koude.
Ik stapte onmiddellijk af op een balie van Alitalia waar ik informeerde naar mogelijke vroegere vluchten naar Brussel. Er was er eentje om 12u, en ja.... er was nog een plekje voor me. Of ik even mijn bagagelabel kon geven, zodat ze mijn bagage op de nieuwe vlucht konden plaatsen. En dan begon het: paniek. In alle zakken zoeken, twee keer. Nog een keer. Tot ik besefte dat de dame aan de incheckbalie in Ghana me nooit een bagagelabel had gegeven. Doordat ik zonodig ‘moeilijke’ klant moest spelen en in discussie moest gaan, had zij (en ik) dat gewoon vergeten. En er bleek geen bagage info in hun computersysteem aanwezig te zijn.
Mijn eerste staking EN de eerste keer dat ik mijn bagage zou kwijt zijn. Ik zag het zo al voor me. Doordat ik geen bagagelabel had en ze dus mijn valies niet konden vinden, konden ze me ook niet van vlucht veranderen. Passagier en valies moeten altijd samen reizen.
Zucht.
Ik gaf het nogal vlug op en besloot gewoon mijn tijd af te wachten. Gelukkig was er de toegang tot de lounge. Vliegtuigmaatschappijen belonen hun veel-vliegers met een aantal voordelen die het verblijf op de luchthaven ofwel korter ofwel aangemamer maken. De lounge met zachte zetels in plaats van harde stoeltjes in schreeuwerige kleuren aan de gate, was daar eentje van. Een schrale troost, maar toch een troost.
Toen ik uiteindelijk toch tegen de avond aan in Brussel landde, had ik mezelf er al helemaal van overtuigd dat mijn valies zonder bagage label nooit van Ghana, over een stakend Milaan, in Brussel zou geraken. En ik had niet eens een bewijs in handen dat ik ooit een stuk bagage had ingecheckt bij hen. Ik volgde de stroom passagiers naar de bagageband in de aankomsthal en voelde mijn hart letterlijk een stukje omhoog springen toen ik mijn valies van de band zag rollen. Alle doemgedachten waren voor niks geweest en ik vloekte even, heel even, omdat ik mezelf had toegestaan er niet op te vertrouwen dat ik die avond doodeenvoudig mijn was zou kunnen doen.
Mijn vrienden in de luchtvaart die dit lezen lachen nu al en schudden hun hoofd: hoe had ik het ooit durven overwegen om met Alitalia te vliegen? Ok, ik geef jullie gelijk, maar ik kan er nu tenminste over spreken uit ervaring.
Zucht.
Ik kreeg twee instapkaarten, maar op mijn eerste instapkaart van Accra naar Milaan stond geen stoelnummer vermeld. De baliejuffrouw vertelde me dat het vrije zit was. Vrije zit? Daar had ik nog nooit van gehoord. Betekende dit dat ik, net zoals op een bus, gewoon een stoeltje mocht kiezen? Ik zag alle passagiers bij het instappen al vechten voor de goeie plaatsen. Er waren zowaar kippen en veel te veel kleine kinderen in mijn fantasie. Ja, bevestigde ze. Aangezien het vliegtuig eerst via Lagos in Nigeria vloog en de systemen tussen Nigeria en Ghana niet goed met elkaar communiceren, hadden ze niet altijd de juiste informatie in de computer in Ghana en konden ze niet gemakkelijk de stoelen voor de passagiers die daar opstappen aanwijzen. Vandaar: zet u maar waar u een plaatsje vindt.
De vlucht zat helemaal vol, maar ik had wel mijn stek vooraan in economy klasse, met veel beenruimte.
Na een nachtvlucht van 7 uren, kwamen we ’s morgens vroeg aan in Milaan. In Ghana was het een week lang snikheet geweest. In Europa gingen ze gebukt onder een ijzig koude winter. Ik zat 9 uren vast in Milaan en ik was natuurlijk zo stom geweest om mijn jas in mijn bagage in te checken. Ik stond daar in een T shirt en had enkel een lichte trui in mijn handbagage. Ik kon dus niet eens de luchthaven uit zonder een longontsteking op te doen in de bittere koude.
Ik stapte onmiddellijk af op een balie van Alitalia waar ik informeerde naar mogelijke vroegere vluchten naar Brussel. Er was er eentje om 12u, en ja.... er was nog een plekje voor me. Of ik even mijn bagagelabel kon geven, zodat ze mijn bagage op de nieuwe vlucht konden plaatsen. En dan begon het: paniek. In alle zakken zoeken, twee keer. Nog een keer. Tot ik besefte dat de dame aan de incheckbalie in Ghana me nooit een bagagelabel had gegeven. Doordat ik zonodig ‘moeilijke’ klant moest spelen en in discussie moest gaan, had zij (en ik) dat gewoon vergeten. En er bleek geen bagage info in hun computersysteem aanwezig te zijn.
Mijn eerste staking EN de eerste keer dat ik mijn bagage zou kwijt zijn. Ik zag het zo al voor me. Doordat ik geen bagagelabel had en ze dus mijn valies niet konden vinden, konden ze me ook niet van vlucht veranderen. Passagier en valies moeten altijd samen reizen.
Zucht.
Ik gaf het nogal vlug op en besloot gewoon mijn tijd af te wachten. Gelukkig was er de toegang tot de lounge. Vliegtuigmaatschappijen belonen hun veel-vliegers met een aantal voordelen die het verblijf op de luchthaven ofwel korter ofwel aangemamer maken. De lounge met zachte zetels in plaats van harde stoeltjes in schreeuwerige kleuren aan de gate, was daar eentje van. Een schrale troost, maar toch een troost.
Toen ik uiteindelijk toch tegen de avond aan in Brussel landde, had ik mezelf er al helemaal van overtuigd dat mijn valies zonder bagage label nooit van Ghana, over een stakend Milaan, in Brussel zou geraken. En ik had niet eens een bewijs in handen dat ik ooit een stuk bagage had ingecheckt bij hen. Ik volgde de stroom passagiers naar de bagageband in de aankomsthal en voelde mijn hart letterlijk een stukje omhoog springen toen ik mijn valies van de band zag rollen. Alle doemgedachten waren voor niks geweest en ik vloekte even, heel even, omdat ik mezelf had toegestaan er niet op te vertrouwen dat ik die avond doodeenvoudig mijn was zou kunnen doen.
posted by Paint The World at 12:43 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home