De Kleine Zeemeermin en Manneke Pis
Algemene hilariteit. Iedereen rond de tafel keek naar wat ik op mijn boterham smeerde, toen mijn collega naast me begon te lachen en zei dat je Italiaanse salade niet op pate hoorde te smeren. Het was mijn eerste dag in Kopenhagen in het kantoor van de organisatie waar ik voor werkte. Het was een kantoor met allemaal vrouwen, op 1 jonge gast na, en natuurlijk wilden ze me allemaal bemoederen. Ze lieten me mee eten van hun lunch, wat in Kopenhagen betekent dat je ‘smorrebrod’ eet. Het komt erop neer dat je 1 sneetje brood op je bord legt en daar vanalles opstapelt. Tot daar was ik nogal vlug mee: kalkoen met tomaat en komkommer was mijn eerste combinatie. En goedgekeurd. Blijkbaar was de combinatie van pate met Italiaanse salade (mayonaise met wortel en erwt) een ander paar mouwen. Ook al staan er geen regels neergeschreven, dit was duidelijk not done.
Ze waren trots op hun smorrebrod en elkeen wou me hun persoonlijke favoriete combinatie tonen. Als ‘echte’ Belg nam ik het sneetje brood daarna in mn handen en wou het als een toastje opeten. Maar ik had het mes en de vork naast mijn bord gemist. Blijkbaar hoor je je combinatie lekkers op een sneetje brood met mes en vork te eten. Dat was dan nog de grootste aanpassing.
De 12 vrouwen bleven me bemoederen toen ik vrijdagmiddag het kantoor verliet en nog een namiddagje in Kopenhagen ging rondwandelen vooraleer ik mijn vlucht nam terug naar Belgie die avond. Net voor mijn vertrek kreeg ik netjes 10 geprinte bladzijden met wat ik moest doen in Kopenhagen die namiddag. En ik kreeg er ook nog een kaart van Kopenhagen bij met netjes aangeduid waar wat precies te vinden was. Ik begon te lachen en zei dat ik maar 3 uren had, geen 3 weken. Ik gooide de vraag erachteraan wat ze me zouden aanraden om te bezoeken als ze me maar 1 iets mochten aanraden. Iemand riep onmiddellijk dat dat de Kleine Zeemeermin moest zijn, het standbeeld gebaseerd op een verhaal van Hans Christian Andersen. Iemand anders, die Belgie een beetje kende, vond van niet en probeerde me uit te leggen dat het iets is zoals Manneken Pis, gewoon een beeldje. Vooraleer de vrouwen begonnen te discussieren en ik nog meer tijd zou verliezen, kuste ik hen een prettige dag en trok de stad in waar zij zo trots op waren.
De opmerking van die ene collega over Manneken Pis en over dat ene standbeeld of icoon dat veel toeristen aantrekt bleef in mn hoofd vast zitten. Ik besloot om de Kleine Zeemeermin te gaan opzoeken en vond ze op de kaart, helemaal bovenaan, aan het water. Ik had een paar uur en nam mijn tijd om de stad te ontdekken terwijl ik zigzag op de kaart naar het beeld wandelde. De stad voelde een beetje aan als Stockholm: zeer netjes, georganiseerd, goed openbaar vervoer, nette, goed geklede mensen....en water. Steden aan het water hebben altijd iets speciaals en je hoeft nooit ver te wandelen in Kopenhagen om water te vinden. Het laatste stuk naar de Kleine Zeemeermin kun je langs de binnenhaven wandelen, met een prachtig uitzicht op het nieuwe en funky opera gebouw. Het was koud, maar zonnig en er waren niet veel mensen langs de kade. Ik bedacht een theorie voor al die lokale Manneke Pis-en. Dat soort standbeelden, zoals ook de Kleine Zeemeermin, is zeer herkenbaar en brengt de toeristen naar buiten, de stad in. Het doel is niet echt om dat standbeeld te zien, maar om ‘daar geweest’ te zijn, om een foto van jezelf met ‘het beeld’, bijna een verpersoonlijking van de stad zelf. Manneken Pis IS Brussel. De Kleine Zeemeermin IS Kopenhagen. In mijn wandeling de uren daarvoor had ik Kopenhagen en zijn vibe beter leren kennen. Naarmate ik het standbeeld naderde, zag ik meer mensen en nog voor ik de Kleine Zeemeermin zelf zag, wist ik waar ze was, door de drommen mensen die aan de rand van het water stonden. Allemaal mensen die die dag door Kopenhagen hadden gewandeld om het beeld te zien.
Toen ik na 10 minuten wegwandelde zag ik mijn theorie in rook opgaan toen ik 4 mensen in een taxi zag stappen. Die wouden blijkbaar niet per se de stad al wandelend ontdekken. Maar ze waren toch in Kopenhagen ‘geweest’...
Ze waren trots op hun smorrebrod en elkeen wou me hun persoonlijke favoriete combinatie tonen. Als ‘echte’ Belg nam ik het sneetje brood daarna in mn handen en wou het als een toastje opeten. Maar ik had het mes en de vork naast mijn bord gemist. Blijkbaar hoor je je combinatie lekkers op een sneetje brood met mes en vork te eten. Dat was dan nog de grootste aanpassing.
De 12 vrouwen bleven me bemoederen toen ik vrijdagmiddag het kantoor verliet en nog een namiddagje in Kopenhagen ging rondwandelen vooraleer ik mijn vlucht nam terug naar Belgie die avond. Net voor mijn vertrek kreeg ik netjes 10 geprinte bladzijden met wat ik moest doen in Kopenhagen die namiddag. En ik kreeg er ook nog een kaart van Kopenhagen bij met netjes aangeduid waar wat precies te vinden was. Ik begon te lachen en zei dat ik maar 3 uren had, geen 3 weken. Ik gooide de vraag erachteraan wat ze me zouden aanraden om te bezoeken als ze me maar 1 iets mochten aanraden. Iemand riep onmiddellijk dat dat de Kleine Zeemeermin moest zijn, het standbeeld gebaseerd op een verhaal van Hans Christian Andersen. Iemand anders, die Belgie een beetje kende, vond van niet en probeerde me uit te leggen dat het iets is zoals Manneken Pis, gewoon een beeldje. Vooraleer de vrouwen begonnen te discussieren en ik nog meer tijd zou verliezen, kuste ik hen een prettige dag en trok de stad in waar zij zo trots op waren.
De opmerking van die ene collega over Manneken Pis en over dat ene standbeeld of icoon dat veel toeristen aantrekt bleef in mn hoofd vast zitten. Ik besloot om de Kleine Zeemeermin te gaan opzoeken en vond ze op de kaart, helemaal bovenaan, aan het water. Ik had een paar uur en nam mijn tijd om de stad te ontdekken terwijl ik zigzag op de kaart naar het beeld wandelde. De stad voelde een beetje aan als Stockholm: zeer netjes, georganiseerd, goed openbaar vervoer, nette, goed geklede mensen....en water. Steden aan het water hebben altijd iets speciaals en je hoeft nooit ver te wandelen in Kopenhagen om water te vinden. Het laatste stuk naar de Kleine Zeemeermin kun je langs de binnenhaven wandelen, met een prachtig uitzicht op het nieuwe en funky opera gebouw. Het was koud, maar zonnig en er waren niet veel mensen langs de kade. Ik bedacht een theorie voor al die lokale Manneke Pis-en. Dat soort standbeelden, zoals ook de Kleine Zeemeermin, is zeer herkenbaar en brengt de toeristen naar buiten, de stad in. Het doel is niet echt om dat standbeeld te zien, maar om ‘daar geweest’ te zijn, om een foto van jezelf met ‘het beeld’, bijna een verpersoonlijking van de stad zelf. Manneken Pis IS Brussel. De Kleine Zeemeermin IS Kopenhagen. In mijn wandeling de uren daarvoor had ik Kopenhagen en zijn vibe beter leren kennen. Naarmate ik het standbeeld naderde, zag ik meer mensen en nog voor ik de Kleine Zeemeermin zelf zag, wist ik waar ze was, door de drommen mensen die aan de rand van het water stonden. Allemaal mensen die die dag door Kopenhagen hadden gewandeld om het beeld te zien.
Toen ik na 10 minuten wegwandelde zag ik mijn theorie in rook opgaan toen ik 4 mensen in een taxi zag stappen. Die wouden blijkbaar niet per se de stad al wandelend ontdekken. Maar ze waren toch in Kopenhagen ‘geweest’...
posted by Paint The World at 6:00 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home