Leve de gemakcultuur
(uit oude doos - oktober 2004)
Na een maand in New York ga ik als voleerde New Yorker naar de fitness. Er is er eentje recht tegenover ons kantoor. Anders was er ook nog eentje net om de hoek en ik kon ook nog kiezen uit 3 andere een beetje verder in de straat. Naar de fitness gaan (going to the gym) is hier deel van de lifestyle, dus wie ben ik om daar niet in mee te gaan. Het leuke is wel dat ze in mijn fitness ook een zwembad hebben en je het sporten dus kan afwisselen met een keer gaan zwemmen. Nog leuker is dat je eigenlijk niks moet meebrengen naar de fitness, behalve je sportkleren. In de kleedkamers voorzien ze handdoeken, shampoo, gel, gezichtscreme, mondwater, scheerschuim... Had u nog iets gewenst? Als ik dus ga zwemmen, heb ik enkel mijn zwembroek mee, de rest is allemaal voorzien. Zeer leuk om tijdens de middagpauze een half uurtje te gaan zwemmen! Er is dan ook nog eens een machine die je zwembroek droog zwiert in 30 seconden! Leve de ‘gemaks’cultuur in de VSA!
Je kan het zelfs nog verder drijven: Voor een goeie 200 dollar per jaar, doen ze daar zelfs je was! Je kan dan je kleren achterlaten als je gedaan hebt met sporten en tegen dat je de volgende keer komt sporten, ligt alles vers gewassen en gestreken klaar. Dan kom je binnen met niks, kun je sporten en laat je alles weer achter!
Je kunt het zo gek niet bedenken of een bepaalde dienst wordt tegen betaling aangeboden. Het concept is: een bepaalde groep mensen die in Manhattan werkt, verdient (zeer) veel geld, maar moet veel uren in hun job stoppen. Elke minuut die ze in hun vrije tijd moeten besteden aan de was doen, het huis opruimen, boodschappen doen, de hond uitlaten, etc. kan dan ook uitbesteed worden. Er zijn mensen die van honden uitlaten hun (bij)beroep maken en wasserettes bieden wash&fold aan, wat betekent dat je ’s morgens je was binnen doet en die ’s avonds vers gewassen terug ophaalt. Die was kan je dan ook nog eens laten strijken. Je hebt diensten die voor jou meeneemeten gaan afhalen en bij je op kantoor of bij je thuis leveren. Je kan zelfs je burger van McDonalds, je Chicken Wings van KFC en je sandwich van Subway laten komen, allemaal in een levering, als je dat wil, en als je ervoor betaalt natuurlijk.
Een vriend van me is ‘business manager’, wat betekent dat hij voor zeer rijke mensen al hun rompslomp regelt, hun ‘personal business manage-t’. Alle post komt naar zijn kantoor, hij regelt de rekeningen en de kredietkaartafrekeningen. Hij zorgt er ook voor dat praktische zaken in het huis gedaan worden. Verstopte afvoer: telefoontje naar mijn vriend en die zorgt dat er een loodgieter komt, dat hij binnen kan en dat de rekening achteraf naar hem wordt gestuurd.
De ganse dienstencultuur vertaalt zich ook in de manier hoe je op restaurant bediend wordt. In Belgie zijn we het gewoon dat we de ober bij ons roepen als we iets nodig hebben. In New York staan ze elke paar minuten aan je tafel om te checken of alles wel ok is. ‘Working on their tip’, noemen ze dat. Want al die diensten worden dan wel vrij goedkoop aangeboden, er wordt verwacht om overal een 15-20% van het totaalbedrag extra te geven als fooi. Wat minder als je niet zo tevreden bent en gerust wat meer als de service zeer goed is. Het is telkens een rekengedoe om de tip te berekenen, alhoewel de New Yorker een leuke regel heeft gevonden. De btw op je totaalbedrag bedraagt net iets meer dan 8 %, dus verdubbel je de btw en geef je dat als fooi. En op gsms wordt tegenwoordig een fooi-rekenmachine als extra aangeboden: dat zegt hoeveel 10%, 15% en 20% fooi precies is. Gewoon even je totaalbedrag ingeven in je gsm. Het zorgt er in ieder geval voor dat de obers altijd enorm attent en vriendelijk zijn – dat helpt om een grotere fooi te krijgen achteraf. En ik moet toegeven, de cute factor speelt ook een rol...
Na een maand in New York ga ik als voleerde New Yorker naar de fitness. Er is er eentje recht tegenover ons kantoor. Anders was er ook nog eentje net om de hoek en ik kon ook nog kiezen uit 3 andere een beetje verder in de straat. Naar de fitness gaan (going to the gym) is hier deel van de lifestyle, dus wie ben ik om daar niet in mee te gaan. Het leuke is wel dat ze in mijn fitness ook een zwembad hebben en je het sporten dus kan afwisselen met een keer gaan zwemmen. Nog leuker is dat je eigenlijk niks moet meebrengen naar de fitness, behalve je sportkleren. In de kleedkamers voorzien ze handdoeken, shampoo, gel, gezichtscreme, mondwater, scheerschuim... Had u nog iets gewenst? Als ik dus ga zwemmen, heb ik enkel mijn zwembroek mee, de rest is allemaal voorzien. Zeer leuk om tijdens de middagpauze een half uurtje te gaan zwemmen! Er is dan ook nog eens een machine die je zwembroek droog zwiert in 30 seconden! Leve de ‘gemaks’cultuur in de VSA!
Je kan het zelfs nog verder drijven: Voor een goeie 200 dollar per jaar, doen ze daar zelfs je was! Je kan dan je kleren achterlaten als je gedaan hebt met sporten en tegen dat je de volgende keer komt sporten, ligt alles vers gewassen en gestreken klaar. Dan kom je binnen met niks, kun je sporten en laat je alles weer achter!
Je kunt het zo gek niet bedenken of een bepaalde dienst wordt tegen betaling aangeboden. Het concept is: een bepaalde groep mensen die in Manhattan werkt, verdient (zeer) veel geld, maar moet veel uren in hun job stoppen. Elke minuut die ze in hun vrije tijd moeten besteden aan de was doen, het huis opruimen, boodschappen doen, de hond uitlaten, etc. kan dan ook uitbesteed worden. Er zijn mensen die van honden uitlaten hun (bij)beroep maken en wasserettes bieden wash&fold aan, wat betekent dat je ’s morgens je was binnen doet en die ’s avonds vers gewassen terug ophaalt. Die was kan je dan ook nog eens laten strijken. Je hebt diensten die voor jou meeneemeten gaan afhalen en bij je op kantoor of bij je thuis leveren. Je kan zelfs je burger van McDonalds, je Chicken Wings van KFC en je sandwich van Subway laten komen, allemaal in een levering, als je dat wil, en als je ervoor betaalt natuurlijk.
Een vriend van me is ‘business manager’, wat betekent dat hij voor zeer rijke mensen al hun rompslomp regelt, hun ‘personal business manage-t’. Alle post komt naar zijn kantoor, hij regelt de rekeningen en de kredietkaartafrekeningen. Hij zorgt er ook voor dat praktische zaken in het huis gedaan worden. Verstopte afvoer: telefoontje naar mijn vriend en die zorgt dat er een loodgieter komt, dat hij binnen kan en dat de rekening achteraf naar hem wordt gestuurd.
De ganse dienstencultuur vertaalt zich ook in de manier hoe je op restaurant bediend wordt. In Belgie zijn we het gewoon dat we de ober bij ons roepen als we iets nodig hebben. In New York staan ze elke paar minuten aan je tafel om te checken of alles wel ok is. ‘Working on their tip’, noemen ze dat. Want al die diensten worden dan wel vrij goedkoop aangeboden, er wordt verwacht om overal een 15-20% van het totaalbedrag extra te geven als fooi. Wat minder als je niet zo tevreden bent en gerust wat meer als de service zeer goed is. Het is telkens een rekengedoe om de tip te berekenen, alhoewel de New Yorker een leuke regel heeft gevonden. De btw op je totaalbedrag bedraagt net iets meer dan 8 %, dus verdubbel je de btw en geef je dat als fooi. En op gsms wordt tegenwoordig een fooi-rekenmachine als extra aangeboden: dat zegt hoeveel 10%, 15% en 20% fooi precies is. Gewoon even je totaalbedrag ingeven in je gsm. Het zorgt er in ieder geval voor dat de obers altijd enorm attent en vriendelijk zijn – dat helpt om een grotere fooi te krijgen achteraf. En ik moet toegeven, de cute factor speelt ook een rol...
posted by Paint The World at 5:54 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home