Op de koffie bij Phoebe
(uit oude doos - september 2004)
Het was een rij ramen die niet stopte. Ik kwam als een mol uit de ondergrond van de metro gestapt, in hartje Manhattan. De gebouwen om me heen wedijverden voor het grootste aantal verdiepingen en het meeste glas. Pas toen ik helemaal boven aan de trap stond zag ik het blauw van de hemel opnieuw...eerst gereflecteerd in het gebouw voor me. Dan in het echt. Je vroeg je af of het eiland dat Manhattan is niet zou bezwijken aan de tonnen beton, glas en marmer. Het was allemaal precies zoals ik het me had voorgesteld. En nog meer. De aha-erlebnissen stapelden zich op.
Die middag was ik geland met 60 kg bagage om m’n periode van 10 maanden in New York te beginnen. Het was een dagvlucht van 8 uren van Brussel naar JFK-New York. Ik had de Humo verslonden, een krant of twee gelezen en naar een filmpje gekeken. Het eerste wat ik zag toen ik uit het luchthavengebouw kwam, was een immense rij yellow cabs, meteen mijn meest bekende beeld van New York. Onmiddellijk verzilverd. Ik nam er gelijk eentje richting Brooklyn, waar David, een collega, me zou huisvesten.
Ik zou een project rond elearning leiden en ondertussen New York leren kennen. Na een eerste professionele ervaring van 3 jaar, wou ik er even tussenuit – even kijken wat het buitenland te bieden had. En waarom dan niet niet meteen naar de stad waar alle culturen hun stek vinden? Waar er een China town en Little Italy is. Waar de standaard vraag bij een avondje uit is of we Thais of Indisch zullen eten. French of Mexican-Japanse Fusion? Een gewone hamburger met fries of trendy chic in de Meat Packing District?
Ja, ik had me wel wat voorbereid. M’n tv verslaving als tiener bleek nog de beste voorbereiding. Alles kwam me zeer bekend voor: de brownstone huizen in Brooklyn waar elk moment Bill Cosby uit de deur kon komen, monumenten zoals het Vrijheidsbeeld en de Empire State Building, Broadway, de reeds eerder genoemde gele taxis, de metro, een Cosmopolitan (cocktail) na het werk en koffiebars waar elk moment Phoebe kon binnen wandelen om me haar gekke verhalen te vertellen. Ik betaalde met dollars alsof ik het van kleinsaf al deed. Alles leek enorm natuurlijk en de stad voelde aan als een tweede huid. Ik had de columns van Jacqueline Goossens gelezen, met (vroegere) New Yorkers gebabbeld, reisverhalen gelezen en de gidsen van Lonely Planet en consoorten geraadpleegd. Maar niks gaat boven NYPD Blue, CSI New York, Sex and the City en Friends: alle facetten krijg je wel te zien in je eerste weken New York, tot de filmsets toe.
Ik voelde me de gelukkigste jongen van de ganse wereld en dat was nog maar het begin. De bars en clubs moesten nog voor me opengaan. Ik had de opera nog niet bezocht en moest nog urenlang gaan wandelen in Central Park. Ik moest nog aan mn musicalronde op Broadway beginnen en al die leuke jongens leren kennen die urenlang speciaal voor mij hun lichaam bijwerkten in de fitness. Ik moest nog versteld staan van de rust aan het water en de drukte op Times Square nog beginnen haten. Er wachtte nog urenlang shoppen in zowat alle delen van New York. Brunchen, lunchen en dineren in de leukste maar daarom niet altijd duurste restaurants. Ik had het nog allemaal voor me.
Zelfs mijn bureau op kantoor beantwoordde perfect aan hoe ik het mij had voorgesteld: allemaal kubusjes in een grote zaal. Lekker functioneel en toch gezellig. Ik was verliefd op iedereen die ik tegen kwam en automatisch deel uitmaakte van m’n avontuur. Het was duidelijk nog zomer en de hipheid van de anderen straalde op me af. Ik ging de eerste 2 weken niet buiten zonder m’n zonnebril en kocht het eerste weekend al nieuwe kleren.
Een bepaalde opgewonden twijfel die ik had net voor m’n vertrek in Belgie, was daar duidelijk achter gebleven. Het vliegtuig had me in een rechtstreekse vlucht naar een andere tijd en ruimte gebracht. En die ruimte ging ik de komende maanden met veel plezier verkennen.
Het was een rij ramen die niet stopte. Ik kwam als een mol uit de ondergrond van de metro gestapt, in hartje Manhattan. De gebouwen om me heen wedijverden voor het grootste aantal verdiepingen en het meeste glas. Pas toen ik helemaal boven aan de trap stond zag ik het blauw van de hemel opnieuw...eerst gereflecteerd in het gebouw voor me. Dan in het echt. Je vroeg je af of het eiland dat Manhattan is niet zou bezwijken aan de tonnen beton, glas en marmer. Het was allemaal precies zoals ik het me had voorgesteld. En nog meer. De aha-erlebnissen stapelden zich op.
Die middag was ik geland met 60 kg bagage om m’n periode van 10 maanden in New York te beginnen. Het was een dagvlucht van 8 uren van Brussel naar JFK-New York. Ik had de Humo verslonden, een krant of twee gelezen en naar een filmpje gekeken. Het eerste wat ik zag toen ik uit het luchthavengebouw kwam, was een immense rij yellow cabs, meteen mijn meest bekende beeld van New York. Onmiddellijk verzilverd. Ik nam er gelijk eentje richting Brooklyn, waar David, een collega, me zou huisvesten.
Ik zou een project rond elearning leiden en ondertussen New York leren kennen. Na een eerste professionele ervaring van 3 jaar, wou ik er even tussenuit – even kijken wat het buitenland te bieden had. En waarom dan niet niet meteen naar de stad waar alle culturen hun stek vinden? Waar er een China town en Little Italy is. Waar de standaard vraag bij een avondje uit is of we Thais of Indisch zullen eten. French of Mexican-Japanse Fusion? Een gewone hamburger met fries of trendy chic in de Meat Packing District?
Ja, ik had me wel wat voorbereid. M’n tv verslaving als tiener bleek nog de beste voorbereiding. Alles kwam me zeer bekend voor: de brownstone huizen in Brooklyn waar elk moment Bill Cosby uit de deur kon komen, monumenten zoals het Vrijheidsbeeld en de Empire State Building, Broadway, de reeds eerder genoemde gele taxis, de metro, een Cosmopolitan (cocktail) na het werk en koffiebars waar elk moment Phoebe kon binnen wandelen om me haar gekke verhalen te vertellen. Ik betaalde met dollars alsof ik het van kleinsaf al deed. Alles leek enorm natuurlijk en de stad voelde aan als een tweede huid. Ik had de columns van Jacqueline Goossens gelezen, met (vroegere) New Yorkers gebabbeld, reisverhalen gelezen en de gidsen van Lonely Planet en consoorten geraadpleegd. Maar niks gaat boven NYPD Blue, CSI New York, Sex and the City en Friends: alle facetten krijg je wel te zien in je eerste weken New York, tot de filmsets toe.
Ik voelde me de gelukkigste jongen van de ganse wereld en dat was nog maar het begin. De bars en clubs moesten nog voor me opengaan. Ik had de opera nog niet bezocht en moest nog urenlang gaan wandelen in Central Park. Ik moest nog aan mn musicalronde op Broadway beginnen en al die leuke jongens leren kennen die urenlang speciaal voor mij hun lichaam bijwerkten in de fitness. Ik moest nog versteld staan van de rust aan het water en de drukte op Times Square nog beginnen haten. Er wachtte nog urenlang shoppen in zowat alle delen van New York. Brunchen, lunchen en dineren in de leukste maar daarom niet altijd duurste restaurants. Ik had het nog allemaal voor me.
Zelfs mijn bureau op kantoor beantwoordde perfect aan hoe ik het mij had voorgesteld: allemaal kubusjes in een grote zaal. Lekker functioneel en toch gezellig. Ik was verliefd op iedereen die ik tegen kwam en automatisch deel uitmaakte van m’n avontuur. Het was duidelijk nog zomer en de hipheid van de anderen straalde op me af. Ik ging de eerste 2 weken niet buiten zonder m’n zonnebril en kocht het eerste weekend al nieuwe kleren.
Een bepaalde opgewonden twijfel die ik had net voor m’n vertrek in Belgie, was daar duidelijk achter gebleven. Het vliegtuig had me in een rechtstreekse vlucht naar een andere tijd en ruimte gebracht. En die ruimte ging ik de komende maanden met veel plezier verkennen.
posted by Paint The World at 5:49 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home